بعد از استراحتی طولانی و یک اسباب کشی نصفه ونیمه برگشتیم تا این شب عیدیه یه ضدحال بزنیم به همه اونهایی که نعمت و برکت خداوند زندگیشون رو فراگرفته و اونها با اسراف و تبذیر و چشم هم چشمی و صرفه جویی نکردن آنرا حیف می کنند. برای انهایی که اگر نبود تقدیم پیشاپیش حقوقشان برای رسیدن به مال و منال ثروتمند بودند ولی از محنت اقساط فقر مدرن را تجربه می کنند.
دوست عزیزم روح الله رشیدی اهل تبریز مقاله ای داره که بهتر از من این موضوع رو گفته
عقل مدرن، اقتصاد مدرن، فقر مدرن
دستاوردهای دنیای جدید فراوانند که بسیار در موردشان شنیدهایم. «دنیای جدید» همانی است که او را با پیشرفت، ترقی، گسترش صنایع، آزادی بشر، وفور امکانات زندگی، همهگیر شدن رفاه و ... میشناسیم و البته باید! هم به اینگونه بشناسیم. همین باور مطلق به مقدس بودن این دستاوردها نیز از ثمرات مدرن شدن است. اینکه نباید در فضیلتهای مدرنیته تردید و چون و چرا نمود، امروز به صورت یک اعتقاد عمومی و فراگیر درآمده است و تا بخواهی اندکی «تامل» در این موضوع صورت دهی، با هجمههای تند و تیزِ مطلقگرایان مواجه میشوی. ولی مگر میتوان عقل را ] که ظاهراً پایه اصلی مدرنیسم است[ محکوم به ندیدن نمود؟ این عقل، همان عنصری است که طلایهداران تجدد، او را همچون پتکی بر سر رقبای مقدسمآب خود کوفتند و عاقبت نیز بر رقیب چیره شدند. حال، چگونه میشود آزادگی عقل را در پیشگاه این همه آیه و نشانه آشکار به سخره گرفت؟ عقل باید آنچه را که میبیند بیان دارد و اگر غیر از این نماید، توفیری با باد سیال ندارد. اتفاقاً همین اصالت را نیز مدرنیته به عقل بخشیده است.
ما مدعی هستیم که مدرنیته در قبال آنچه از بشر ستانده، تحفه قابل اعتنایی به او نبخشیده است. اگر چه این ادعا بسیار گران مینماید، ولی اگر در مشهورات زمانه محصور نباشیم، درک این معنا چندان هم دشوار نخواهد آمد.
آباء مدرنیته، مدعی هستند که بواسطه شیوع تجدد، ساز و کارهای نوین صنعتی شکل گرفته و بالطبع، انبوهی از امکانات رفاهی برای نوع بشر عرضه شده است. تنوع امکانات به قدری است که همه میتوانند «حق انتخاب» داشته باشند. به تعبیری دیگر، ابزار رفاه بشر، به سر حد کمال رسیده و دیگر بهانهای برای افسردگی و فلاکت باقی نیست.
فرزانگان دنیای مدرن، ادعا دارند که از رهگذر تجدد، «ملل» را «ثروت» بخشیده و آنها را تا خِرخره در سیم و زر فرو بردهاند. به زعم اینان، دیگری فقیری وجود ندارد و همه در عیش مدام به سر میبرند. کثرت ثروت به حدی است که «مازاد»ش را به دریاها میریزند و بخشی را نیز «دود» میکنند.
در نگاه شیفتگان دنیای مدرن، همینکه عدهای از فرط رفاه در آستانه ترکیدن هستند برای اثبات وفور نعمت کفایت میکند. به واقع صدای گوشخراش همین مترفین است که دنیا را به توهم فرو برده و چنان کرده که همه باورشان شده است که از صدقه سر «مدرنیته» وضعشان خوش است. بیچارگان خوشخیال چنین میپندارند، همین که حالا اتومبیل شخصی دارند، تلویزیون صفحه مسطح میبینند، لباسشان وصلهدار نیست، خوراکشان به جای نان، پیتزا است، پس کلی با گذشته نکبتبار خود فاصله گرفتهاند. یعنی از رفاه بهرهمند هستند.
توهمی که قاطبه مردمان را در خود فرو برده، «زندگی قسطی» و مشتی آرزوی دور و دراز را، مظهر رفاه تجسم کرده و خوشیهای همراه با اضطراب و نِق زدن را منتهی الیه آمال بشری جلوه داده است. در واقع مردم «خیال» میکنند که روزگار خوشی دارند ولی خود نیز در درون خود هیچ رضایتی از آنچه میپندارند، ندارند.
این فرآیند دردناک، که در عین وفور ظاهری امکانات مادی و ابزار خوشی، همواره با کمبود، نقص، نیاز، استقراض، بدهی و به دنبال پول دویدن همراه است، جلوه جدید «فقر» است. «فقر مدرن». چرا باید سرِ خود و دیگران را کلاه گذاشت که با تغییرات ظاهری در مبلمان شهرها و خانهها، مکنت و ثروت جای نکبت و زندگی فقیرانه را گرفته است.
اگر متهم به «تحجرگرایی» نشویم، ما تمام آنچه، که به نام رفاه، ترقی، آسایش، آرامش، امنیت، وفور و ... در هیئت مواهب مدرنیته، به مردم قالب شده است، را «دروغ»های شاخدار مدرنیته میدانیم.
دروغ هایی که در بسته های آنکارد شده و خوشرنگ، تحویل جماعت شده و آنقدر تکرار گردیده که دیگر کسی جرأت تکذیبش را نداشته باشد. ذهن مردم، آنچنان در چنبره این پندارها گرفتار آمده که آن عده ای نیز که اراده ای برای تامل دارند، مصلحت اندیشی را ترجیح داده و عافیت را برمی گزینند. همین نیز موجب شده تا طرفداران «دروغ بودن مواهب مدرنیته» در اقلیت قرار گرفته و متهم به « دُگم اندیشی» شوند.
اتهام دُگم اندیشی از آنجا ناشی می شود که طرفداران مقدس بودن مدرنیته، بر این باورند که بنیانگذاران اندیشه مدرن، آدم های کوچکی نیستند و ایراد وارد کردن به نظام مدرن، شوخی با بزرگان است. جالب است که نام اینگونه تلقی را «دُگم اندیشی» نمی گذارند.
ضرورتی وجود ندارد خود را به آب و آتش بزنیم تا بفهمیم که آیا این دروغ ها وجود دارند یا نه؟ کافی است اندکی از بند توهّم خارج شده و دنیا را آنگونه که هست بنگریم و نه آنگونه که می گویند.
پرسش دیگری مطرح می شود و آن اینکه، اینکه بپذیریم مواهب مدرنیته راست است یا دروغ، چه کمکی به ما می کند؟ پاسخ، خیلی ساده است. رسیدن به این نقطه، یعنی تلاش برای تغییر مسیر زندگی. یعنی حرکت به سمت حقیقت زندگی.
